پزشک ورزشی

  • دسته‌بندی نشده
  • دسامبر 9, 2016
بدون دیدگاه

۱– پزشکی ورزشی چیست؟

پزشکی ورزشی شاخه ای از پزشکی است که به درمان جراحات یا بیماری‌های ناشی از فعالیت‌های ورزشی یا تفریحی می پردازد. و شامل پیشگیری و درمان صدمات وارده به ورزشکاران و دیگر افرادی که به طور فیزیکی فعال اند، می گردد و نیز استفاده از ورزش برای بهبود صدمات غیر ورزشی. اغلب جراحان ارتوپدی ( سیستم عضلانی اسکلتی) در پزشکی ورزشی تخصص دارند. عبارت “پزشک ورزشی” به یک حرفه یا شغل مشخص، اختصاص ندارد. در مقابل، این عبارت دربرگیرنده یک گروه از رشته‌های مختلف ‌است که بر سلامت یک ورزشکار از هر سنی ، تمرکز دارند.

پزشکی ورزشی در یک دسته از خانواده پزشکی ، قرار دارد که با تحقیق، حفاظت و ترمیم تمام ساختارهای دستگاه عضلانی اسکلتی مربوط است که تحت تاثیر فعالیت های ورزشی اند. این اعمال و اقدامات شامل جراحی ، فیزیوتراپی و … می گردد. در حالیکه اصول و فنون پزشکی ورزشی در اصل به عنوان شاخه‌ای فرعی از چندین رشته گسترده‌تر، به منظور درمان ورزشکاران به شیوه‌ای که اجازه بازگشت زود هنگام، امن و کارآمد به ورزش را داشته باشند، آغاز شد، اما هم اکنون، باز به شاخه پزشکی عمومی بازگشته است.

در حال حاضر این روش‌ها برای بازگرداندن کارگران به کار، یا به طور ساده تر برای بازگرداندن توانایی به ورزشکاران و غیر ورزشکاران به طور یکسان و برای بازگشت موثر به فعالیت روزمره زندگی استفاده می‌شود.

۲- یک پزشک ورزشی کیست؟

یک پزشک ورزشی دکتری است که به طور تخصصی آموزش دیده‌است که سلامتی مادام العمر و تناسب اندام شما را ارتقاء داده و شما را به پیشگیری از صدمات، جراحات و بیماری‌ها تشویق ‌کند. این پزشک به بیمار کمک می‌کند تا عملکرد خود را به حداکثر رسانده و ناتوانی ، ازکار افتادگی و مدت دور بودن از ورزش، کار و یا مدرسه را به حداقل رساند. او رهبر تیم پزشکی ورزشی است که این تیم همچنین شامل پزشکان و جراحان متخصص، مربیان ورزشی، درمان‌گران جسمی، مربیان، والدین، پرسنل و البته ورزشکاران است.

آیا یک مربی می توان برای تیم وهنرجویان خود یک پزشک ورزشی باشد البته شاگردان به یک پزشک نیاز دارند یک مربی باید تمامی جوانب را در نظر بگیرد یک اتفاق بیفتد مربی بتواند به هنرجوی خود در توانش کمک کند اگر یک مربی در مورد پزشکی واتفاقات وصدمات وارده بر شاگرد چیزی نداند اصلا مربی نیست در واقع با جان شاگرد خود بازی میکند.

http://s9.picofile.com/file/8277857184/n00234997_t_.jpg

این پزشکان پس از اتمام دوره تخصصی، از طریق برنامه های آموزش اضافی، یک یا دو سال آموزش فوق تخصص در زمینه پزشکی ورزشی می‌بینند. پزشکانی که گواهی تایید‌شده تخصصی خود مثلا در زمینه جراحی ارتوپدی را دریافت نموده‌اند، واجد شرایط شرکت در آزمون احراز صلاحیت فوق تخصص در پزشکی ورزشی هستند. انجمن های تخصصی که علاوه بر تخصص پزشک ورزشی، به آن‌ها تعلق می‌گیرد عبارتند از: آموزش‌های مداوم پزشکی ورزشی، عضویت و مشارکت در جوامع پزشکی ورزشی.

مراکز تخصصی بسیاری از جمله پزشک عمومی، پزشک خانواده، طب فیزیکی و توانبخشی و البته جراحی ارتوپدی آموزش‌های پیشرفته و صدور گواهینامه فوق تخصص در پزشکی ورزشی را ارائه می‌دهند. هر متخصصی تجربه و آموخته‌های تخصصی خود را به میدان می‌آورد.

۳- آیا پزشکان ورزشی فقط ورزشکاران را درمان می‌کنند؟

خیر، پزشکان ورزشی برای درمان افراد غیر ورزشکار نیز ایده آل اند، و مرجع خوبی برای کسانی اند که آرزوی فعالیت یا آغاز یک برنامه ورزشی دارند. برای افرادی که در آخر هفته‌ها فعالیت ورزشی دارند و یا ورزشکاران حرفه ای که تجربه تلخ یک آسیب‌دیدگی را دارند، همان تخصص‌هایی که پزشک ورزشی برای ورزشکاران به کار می‌برد، برای بازگرداندن این افراد به عملکرد کامل فیزیکی در اسرع وقت نیز به کار برده می‌شود. بسیاری از پزشکان ورزشی افراد غیر ورزشکار را نیز درمان می‌کنند. در انجام این کار، آنها از تکنیک‌ها و روش‌هایی که ورزشکاران برای بدست آوردن مجدد سطح بالایی از عملکرد بکار می برند، بهره می گیرند. از یک کارگر مجروح شده در حین انجام وظیفه تا یک مادر خانه نشین و صدمه دیده در حین بازی با کودکانش، هر بیماری می‌تواند از روش‌ها و تکنیک‌های پزشکی ورزشی برای برطرف کردن مشکلاتش بهره ببرد.

۴- رایج‌ترین صدمات در پزشکی ورزشی چه هستند؟

اکثر جراحات پزشکی ورزشی در یک یا دو دسته گنجانده‌می‌شوند: حاد، مزمن یا افراط در تمرین. صدمات حاد به طور ناگهانی رخ می‌دهند و در نتیجه یک برخورد، افتادن، یا یک پیچ‌خوردگی ساده بوجود می‌آیند.

مزمن یا افراط در تمرین، صدماتی هستند که در اثر فشار‌های مکرر بر یک ناحیه از بدن ایجاد می‌شوند. هرگاه این فشارها بسیار سریع شده و یا با شدت بیشتری انجام شود و بدن به اندازه کافی آمادگی نداشته باشد، این صدمه رخ می‌دهد. وقتی به رایج ترین صدمات توجه کنیم، متوجه می‌شویم که برخی از آن‌ها حاد و برخی دیگر ناشی از تمرین بیش از حد هستند.

۱۱ مورد از معمول ترین صدمات عبارتند از:

– رگ به رگ شدن مچ پا

– کشش کشاله ران

– فشار به عضله همسترینگ

– درد ساق پا

– آسیب‌دیدگی زانو: پارگی رباط

– آسیب‌دیدگی زانو: سندرم پاتلوفمورال

– آسیب‌دیدگی زانو: پارگی غضروف منیسک

– آرنج تنیس‌بازان : درد در استخوان خارجی آرنج به نام lateral epicondylitis

– آسیب‌دیدگی شانه: پارگی تاندون روتاتور کاف شانه

– آسیب‌دیدگی شانه: از هم جدا شدن رباط‌های مفصل آکرومیوکلاویکولار

– آسیب‌دیدگی شانه: در رفتگی

برچسب ها

مطالب پیشنهادی ما

دیدگاه های شما

به نکات زیر توجه کنید

  • نظرات شما پس از بررسی و تایید نمایش داده می شود.
  • لطفا نظرات خود را فقط در مورد مطلب بالا ارسال کنید.
پروژه های طلاییتبلیغات