شیوه های تمرینی کودوکان جودو ژاپن

تمرینات جودو

۱- تمرینات تکنیکی : حرکات پایه نه وازا ، حرکات پایه تاچی وازا، اوچی کومی، یاکسو کورنشو، رندوری، کاتا و …

۲- تمرینات فیزیکی: نیروی عضله، مقاومت، قدرت و …

۳- تمرینات مغزی: اصول اخلاق، پشتکار، روحیه جنگندگی و …

A: گرم کردن بدن و سرد کردن پشت:

۱- گرم کردن با ژیمناستیک، سومو، نرمش های کششی ، دو و میدانی و …

۲- سرد کردن با نرمش های کششی، دست ایستایی، ماساژ و …

(بیشتر…)

بدنسازی جودو

شکم – بدنسازی

یکی از تمرینات مفید برای اکثر ورزشها “شکم” میباشد که از تنوع زیادی برخوردار است. این تمرینات قسمت میانی بدن که شامل شکم، پهلو و کمر میباشد را تقویت میکند.
فواید:
۱٫ قابل اجرا در منزل
۲٫ مناسب برای خانمها و آقایان
۳٫ افزایش هماهنگی بین بالا تنه و پایین تنه
۴٫ تقویت ماهیچه های کمر و شکم
۵٫ بدون نیاز به وسیله اضافی

(بیشتر…)

طب ورزش
دوچرخه‌سواری خطر بیماری‌ قلبی را کاهش می دهد

پژوهشگران علوم پزشکی می گویند نتایج تحقیقات آنان نشان می دهد که روزی ۲۰ دقیقه دوچرخه‌سواری می‌تواند جلوی نیمی از خطرات ناشی از بیماری‌های قلبی را بگیرد و از طریق فعالیت بدنی از چاقی و ابتلا به دیابت نوع ۲ نیز پیشگیری کند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز به نقل از هندوستان‌تایمز، دکتر عمار سینگال، فوق تخصص قلب و عروق در موسسه پزشکی سریبالاجی دهلی نو با بیان این مطلب به مطالعاتی اشاره کرد که چنین نظریه‌ای را تایید و اثبات می‌کنند.

مطالعه‌ای که از سوی محققان دانشگاه پوردو انجام گرفت نشان داد دوچرخه‌سواری به طور منظم می‌تواند خطر ابتلا به بیماری قلبی را به طور میانگین تا ۵۰ درصد کاهش دهد.

مطالعه دیگری در همین زمینه که از سوی مطالعات قلب کپنهاک صورت گرفت، با نظارت و بررسی وضعیت بیش از ۵ هزار نفر طی یک دوره ۱۴ ساله، رابطه‌ای مشابه را میان دوچرخه‌سواری با سرعت کمی زیاد و کاهش خطرات مرگ ناشی از بیماری قلبی عروق کرونر پیدا کرد. این بیماری سالانه بیش از ۳۰ درصد مرگ و میرها به بار می‌آورد.

به گفته این متخصص، جالب است که از بسیاری از بیماری‌های مربوط به مرگ قلبی می‌توان با اتخاذ عادات سلامتی و پیروی از سبک زندگی سالم پیشگیری کرد. سیگار کشیدن و عدم فعالیت بدنی از جمله عادات خطرساز و مهمی به شمار می‌روند که این گونه بیماری‌ها را به جان افراد می‌اندازند و بخصوص عدم فعالیت جسمانی، که ناشی از یک سبک زندگی باشد با چاقی، دیابت، فشار خون بالا و مشکلات قلبی و عروق و حتی برخی از انواع سرطان مرتبط است.

(بیشتر…)

اللّه

«اللّه»: اسم برگزیده و مختص پروردگار و دربردارنده عصاره همه صفات جمال و جلال خدا.
واژه اللّه در قرآن کریم ۲۶۹۷ مرتبه ، واژه اله به اشکال مختلف ۱۴۷ مرتبه و کلمه اللّهم ۵ مرتبه در قرآن به کار رفته است (المعجم المفهرس لألفاظ القرآن الکریم ، کلمه اللّه).
در بسیارى از آیات قرآن کریم درباره اللّه، ویژگى ها و صفات وى مطالب مهم و ارزنده اى ارائه شده است.
یکى از جامع ترین آیات در این باره آیه هاى ۲۳و۲۴ سوره حشر است. در این آیات صفات: مَلِک ، قدوس ، سلام ، مؤمن ، مهیمن ، عزیز ، جبار ، متکبّر ، سبحان ، خالق ، بارئ ، مصور و حکیم براى خداوند بیان شده است و در پایان در تعبیرى جامع آمده است که همه نام هاى نیکو در عالى ترین وجه به او اختصاص دارد: (وله الأسماء الحسنى) .
«اللّه» در قیاس با سایر اسماى حسناى الهى برجستگى هاى دیگرى دارد ; از جمله:
۱٫ «اللّه» شناخته شده ترین و پرکاربردترین نام هاى پروردگار در متون اسلامى است ;
۲٫ اقرار به وحدانیت «أشهد أن لا إله إلاّ اللّه» با آن محقق مى شود ;
۳٫ خاص ترین ، برترین و برگزیده ترین نام نیک الهى و عصاره همه صفات جمال و جلال است ;
۴٫ «اللّه» اسم مختص خداوند است و در غیر او کاربردى ندارد.
۵٫ انتساب اللّه به دیگر نام هاى الهى نادر است ; براى مثال نمى توان گفت«اللّه» از اسماى جبار یا قهار است ، ولى انتساب دیگر اسما به اللّه درست است ، مانند آن که گفته شود «جبار» یا «قهار» از اسماء اللّه هست (علم الیقین ، ج۱ ، ص۱۰۶) ;
۶٫ برخى بر آنند که «اللّه» همان اسم اعظم است (روح البیان ، ج۱ ، ص۸).
به خلاف باور شمارى اندک که ریشه اللّه را اقتباس از عبرى دانسته اند بیشتر لغت دانان اصل آن را عربى فصیح مى دانند که قرن ها پیش از بعثت پیامبر اسلام (صلى الله علیه وآله وسلم) کاربرد داشته است (لوامع البینات ، ص ۷۹).
در مشتق یا جامد بودن لفظ اللّه اختلاف نظر هست. کسانى آن را مشتق دانسته و سپس در منشأ اشتقاق آن نظرگاه هاى متفاوتى ارائه کرده اند ; از جمله:
۱٫ اللّه مشتق از اله به معناى مألوه و معبود است (التوحید ، ص۲۲۰). بیشتر مفسران و لغت نویسان معتقدند واژه اللّه از اله گرفته شده است ; یعنى آن گاه که ال بر اله داخل شد همزه اصلى آن ساقط و هر دو لام در یکدیگر ادغام شدند و به صورت اللّه درآمد (کشاف ، ج۱ ، ص ۳ ، مفردات ، ص ۳۱).
۲٫ اللّه برگرفته از وَلَه به معناى تحیر و سرگردانى است ، زیرا عقول در کنه ذات وى سرگردانند (المیزان ، ج۱ ، ص ۱۸).
۳٫ اللّه از أله به مفهوم قرع است ، چرا که خلق به منظور برآمده شدن نیازها به او پناه مى برند.
۴٫ اللّه اقتباس شده از لاه به معناى احتجب است ، زیرا جوهر ذات وى از ادراک دیگران پوشیده و پنهان است (مجمع البیان ، ج۱ ، ص ۱۹).
۵٫ اللّه برگرفته از وَلَه به مفهوم دوست داشتن فراوان است ، زیرا محبوب همه آفریده هاست (مفاهیم القرآن ، ج۶ ، ص ۱۱۱). بیشتر اینان «ال» اللّه را تفخیم و تعظیم شمرده اند ، زیرا اسماى خداوند براى همه شناخته شده است (مجمع البیان ، ج۱ ، ص ۱۹).
در برابر این نظریه ، برخى واژه شناسان اللّه را جامد و از نوع علم مرتجل مى دانند (المیزان ، ج۱ ، ص ۱۸).
دیدگاه گروهى دیگر این است که واژه اللّه علم نیست بلکه به منزله علم است ، با این استدلال که در مفهوم علم ذات ، اسم معینى بى توجه به وصفى خاص در نظر گرفته مى شود ، ولى در اللّه ذات معینى با این ویژگى که فراگیرنده همه صفات است در نظر گرفته شده است. بر این اساس فرق میان اللّه و سایر اعلام این است که در واژه اللّه بر خلاف اعلام دیگر ، صفات در نظر گرفته شده است ، چنان که تمایز میان اللّه و دیگر اسماى حسناى الهى در لحاظ کردن همه صفات در اللّه و در نظر گرفتن هر یک از آنها در دیگر اسما است. (گوهر مراد ، ص ۲۴۰).
«اللهم» تعبیرى دیگر از لفظ جلاله اللّه است (آل عمران:۲۶) که در تفسیر آن اختلاف شده است.بسیارى معتقدند به معناى یا اللّه است که میم مشدّد به جاى یاى ندا آمده است و برخى بر این باورند که به معناى یا اللّه آمنّا بخیر است ، که در اثر کثرت استعمال و به منظور سهولت به کارگیرى به این شکل درآمده است (مفاهیم القرآن ، ج۶ ، ص ۱۱۲ـ ۱۱۳).
متفکران اسلامى در مقام فرق گذارى میان اللّه و اله نظرهاى متفاوتى دارند. بسیارى بر این باورند که اللّه و اله اختلاف مفهومى دارند. اللّه عَلَم است براى معبود به حق و اله معناى عام و فراگیر دارد که شامل معبود حق و باطل مى گردد. (الکشاف ، ج۱ ، ص ۳۵ ; نهج البراعه راوندى ، ج۱ ، ص ۲۴).گواه این فرق دو آیه زیر است:
(ولئن سئلتَهم مَن خَلَقَهُم لیقولنّ اللّه) (زخرف:۸۷) که اللّه به معناى معبود حق به کار رفته است.
(أجعل الالهه إلهاً واحداً انّ هذا لشیءٌ عجاب) (ص:۱۳۸) که اله به معناى عام است.
ابن ابوالحدید معتقد است اللّه و اله یک معنا بیش ندارد و میان آن دو تساوى است (شرح نهج البلاغه ، ج۱ ، ص ۶۲).
نظر دقیق آن است که اله و اللّه معنایى یکسان دارند ، با این تفاوت که اله اعم و اللّه اخص است و هر دو به معناى خداست. البته خداى مشخص و معین در ذهن بشر که حاکم جهان و پدید آورنده زمین و آسمان است همان اللّه است ، ولى اله از نظر لغت و استعمال به معناى کسى است که نوعى تصرف در جهان و سرنوشت انسان دارد ، حال اعتقاد به چنین تصرفى حق باشد یا باطل.