مربیان ورزش مانند آموزگاران بعد از اولیاء نقش مهمی در تأمین بهداشت روانی کودکان و نوجوانان دارند و بر اعتماد به نفس و خودپنداری و چگونگی روابط آنها با دیگران تأثیر بسیار دارند.
با وجود این نقش مهم و اهمیت الگوپذیری و همانندسازی کودک و نوجوان با مربیان خود، این مربیان غالباً اطلاع زیادی از فرایندهای فیزیولوژیکی روانشناختی و تکنیک های جدید برای تقویت انگیزه افراد و شناخت از شخصیت آنها در جوّ ورزشی و خارج از آن ندارند. به همین دلیل دانش و بینش مناسبی نیز برای ارتباط برقرار کردن با خانواده کودک و نوجوان تحت آموزش خود ندارند.
سه سبک از مربیگری ورزشی
مربی و رهبر شاید دو واژه مترادف نباشند، امّا نقش هر دو مربوط به هم است. هم مربی و هم رهبر عهدهدار مدیریت و اصلاح تیم و گروه خود هستند. آنها به عنوان الگو عمل میکنند تا ورزشکاران و اعضای تیم پیروی آنها باشند.
جایگاه و اثرگذاری مربی یا رهبر، از آن جهت حیاتی است که روابط تیمی بر اساس آن ساخته میشود. همچنین حصول اهداف و ایجاد محیط امن برای پیشرفت بستگی شدیدی به جایگاه و اثرگذاری آنها دارد.
سه سبک از مربیگری ورزشی
مربیگری خود محور
در این سبک از مربیگری چاشنی دیکتاتوری دیده میشود زیرا مربی تنها کسی است که یک تنه تصمیمات لازم را برای ورزشکار و یا تیم خود میگیرد. هرچند مربی در این سبک توضیحات لازم را ادا میکندِ، امّا این سبک مربیگری مناسب تیم یا گروهی نیست که متشکل از ورزشکاران مشتاق یا با تجربهی فراوان باشند. یکی از معایب این سبک کاهش خلاقیت ورزشکار میباشد.
